Er moet me even iets van het hart - door Irene Otto
In een artikel van metronieuws zag ik de titel “Moeder verzorgt baby na miskraam nog 15 dagen lang”. En dat irriteert me.
Niet omdat de moeder haar baby heeft verzorgd, want als het je overkomt dat je kindje dood wordt geboren heb je maar zó kort de tijd om herinneringen te verzamelen. Iedere kans om samen te zijn met je kindje grijp je aan.
Maar waarom noemt men dit een miskraam?
Een doodgeboren kindje is geen miskraam.
Het zo noemen is onzorgvuldig.
Met een beetje huiswerk kom je er al achter dat internationaal tot 20 weken zwangerschap wordt gesproken van miskraam, in Nederland tot ongeveer 16 weken. Deze grenzen zijn echter door medici bedacht, voor de ouders in kwestie kan dat anders voelen.
Een doodgeboren kindje een miskraam noemen is kwetsend, je erkent daarmee niet dat het om een kind gaat en doet zo afbreuk aan het verdriet en de pijn van de ouders.
Zwangerschapsverlies?
Tegenwoordig zie je ook vaak het woord zwangerschapsverlies in dit verband. Hoewel dat minder hard klinkt en beter lijkt omdat je zo geen grens trekt, voelt ook dat voor mij niet oké. Je verliest niet je zwangerschap, je verliest je kindje.
Impliciet wordt hiermee ook gesuggereerd dat een miskraam en het krijgen van een doodgeboren kindje vergelijkbaar zouden zijn en dat is niet zo. Het zijn totaal verschillende ervaringen.
Het één is ook niet per sé ‘erger’ dan het ander. Je kunt verdriet niet wegen. Ieder verlies is anders en iedereen beleeft het anders.
En door een miskraam als minder erg te beoordelen bagatelliseer je het verdriet dat dat teweeg kan brengen. Ook de uitspraak “Het was maar een miskraam.” doet geen recht aan de situatie. Een miskraam is een serieus verlies dat je raakt en waar je om rouwt. Het wordt tijd dat we dat eens erkennen.
Sowieso vind ik het moeilijk en kunstmatig om een grens te trekken. Voor medici is het in het begin misschien een foetus, maar voor de meeste ouders is het hun kindje. Het kindje dat je verwachtte en waar je naar uitkeek. Het kindje waar je alweer afscheid van moest nemen voordat je het kon leren kennen. Je ongekende kindje.
Zelf heb ik de neiging om van een miskraam te spreken wanneer je nog geen leven hebt gevoeld, en daarna van een stilgeboren of doodgeboren kindje. Dus ook niet een doodgeboorte. Het is een kindje.
Maar zoals gezegd: iedere grens is arbitrair. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Irene Otto
Praktijk Janna
